Berichtje van Layka, quarantaine

Het mooie gastvrije Marokko inmiddels weer verlaten, we wilden eigenlijk nog wel iets langer blijven, maar bij gebrek aan zon de laatste week besloten we wat eerder terug richting Zuid Spanje te gaan. Waar die ouwe inmiddels weer in z'n blote flikker met een blikje bier en die welbekende  grijns op z'n bakkes, van het Zwitserleven geniet. En ik op bekend terrein gelukkig alleen de weg van 't cafe naar onze bus weet. Het viel trouwens nog niet mee om terug Spanje in te komen, daar heb je als hond zijnde, een bloedtest verklaring voor nodig. Heb je die niet, kun je bij aanhouding zes weken in quarantaine, maar ik heb die verklaring niet. We nemen de gok zegt ie, nou lekker dan, hij ruimt al mijn spullen op, riem, water en voerbak, deken, alles gaat in een bak onder de camper, en ik word bij de grens achter z'n stoel verstopt, achter z'n jas.

Ik scheet bijna de boel onder, zo spannend, maar je snapt 't al, we kwamen er mee weg Hij zegt, dat hoort bij het avontuur schat. Ik had bijna 't idee dat ie van me af wilde, er had zich namelijk een nieuwe jongere reisgenoot gemeld, en die ouwe kennende, vraag maar na bij z'n exen, ruilt hij je zo in voor een jonger exemplaar, maar dat viel mee. jij bent toch mijn nummer one zegt ie.

Ja ja dat ken ik, zegt ie ook tegen alle vrouwen.

Nou tot nog us en de groeten uit Spanje Layka